शायद / maybe

27 12 2012
For my Hindi speaking friends i have attempted to translate the Gujarati poem I wrote a week back in Hindi.
I hope it touches more hearts and spreads the much needed sensitivity around us.
 शायद / maybe
 the cry of love filled WOMEN towards the insensitive men.
तुम्हारा ये धरती पे सब्से पेहला स्पर्श
तुम्हारे शारीर में उतरा हुआ पहला प्रवाही
तुम्हारे कानो तक पंहुचा हुआ वो पहला गीत
मेरा वो उर , मेरा वो दूध  और मेरी वो लोरिया
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारे संग खेली गई वो पहली लुका -छुपी
तुम्हारे लिए ही संभाली गई वो मांगी हुई बरफी
तुम्हारे हाथ पे बंधा हुआ वो पहला धागा
मेरा वो साथ, मेरा वो लाड और मेरी वो राखी
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारे साथ की गई थी जो पहली शरारते
तुम्हारे वयस्क आंसुओ मिला जो पहला सहारा
तुम्हारे जीवन का देखा  तुमने जहा वो पहला सपना
मेरी वो दोस्ती, मेरा वो कंधा  और मेरी वो आंखें
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारा पौरूषत्व का वो पहला अनुभव
तुम्हारे घायल अहम् पे लगाया हुआ वो पहला  मलम
तुम्हारे जीवन की पहली और एकमात्र निश्चितता
मेरा ये देह , मेरी वो कोमलता और मेरा वो वचन
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारी ऊँगली के सहारे लगाई गई वो पहली सैर
तुम्हारे पेट को तकिया बनाने का वो पहला खेल
तुम्हारे ख़ुशी के आसू निकलने का एकमात्र अवसर
मेरी वो हथेली, मेरा वो आलिंगन और मेरी वो बिदाई
याद तो किये ही होगे तुमने आज
यकीं है मुझे, याद तो तुमने किया होगा सब कुछ आज
मेरे शारीर को नोचते हुए
मेरे आदर को मसलते हुए
मेरी छाती को झुलसते हुए
मेरे अस्तित्व को डसते हुए
मेरे एक-एक अणु को लुटते हुए
मेरी चीखो में मज़े लेते हुए
आज,
मेरी रूह को हलाल करते हुए
यकीं है मुझे  …
आज याद तो तुमने  किया ही  होगा मुझे
तुम्हारी माँ, तुम्हारी  बेहेन, तुम्हारी सखी, तुम्हारी जीवनसंगिनी
अरे तुम्हारा ही बीज, तुम्हारी बेटी
याकि है मुझे
आज याद तो तुमने किया ही होगा मुझे
आज याद तो तुमने किया ही होगा मुझे… शायद !
~ मिहिर




કદાચ / may be

23 12 2012

As i read through the ordeal this girl is going through, my heart throws up tears…it just dsnt stop.

And as we look through the newspapers, almost every day there are similar cases of brutality against women being reported…many more might just be happening out in the world. However the particular case currently in news is humongous in its audacity and brutality.

It is appalling to witness how we ‘men’ treat the ‘WOMEN’. How easily men forgets his dependence on WOMEN. Isnt it heights of insensitivity to forget that every exchange, that every interaction, that every feeling that every men would have shared with a WOMAN. While carrying out dizzying heights of shamelessness, wouldnt we be thinking about the WOMEN in our lives. The least the men can do is to remember, just remember all that she gives, in the creation of him. Alas, men fail to show even that simplest of grace!

Apart from the physical molestation i believe we as a society also molest the women emotionally. The worst of the crime is damaging her self esteem right from her birth, by accepting that she is second to another gender.

I ask myself how to contain this acts of brutality? where does such insensitive behaviour stem from?
What comes to my mind is that we as a society have not raised ‘good sons’. We are a society of bad sons. Yes we are.
Until we raise our sons to be good, to be sensitive, to be responsible and caring we cant contain this brutality.

God bless us!

A poetic expression which depicts the despair of love filled WOMEN towards insensitive men.

તારો આ ધરતી પરનો પ્રથમ સ્પર્શ
તારા શરીર માં ઉતરેલું પેહલું દ્રવ્ય
તારા કાને પડેલું એ પેહલું ગીત
મારી એ છાતી ,મારું એ ધાવણ ને મારા એ હાલરડા
યાદ તો કરયાજ હશે તે આજે

તારી સાથે રમાયેલો એ પેહલો થપ્પો
તારા માટે સચવાયેલો એ મીઠાઈ નો ટુકડો
તારા હાથ પર બંધાયેલો એ પેહલો ધાગો
મારો એ સાથ, મારું એ વહાલ ને મારી એ રાખડી
યાદ તો કરયાજ હશે તે આજે

તારી સાથે સર્જાયેલા એ પ્રથમ તોફાનો
તારા પરિપકવ આંસુઓને મળેલો એ પેહલો સહારો
તારા જીવનના જોયા તે જ્યાં સૌ પ્રથમ સપનાઓ
મારી એ મૈત્રી, મારો એ ખભો ને મારી એ આંખો
યાદ તો કરયાજ હશે તે આજે

તારા પૌરુષત્વ નો પેહલો અનુભવ
તારા ઘવાયેલાં અહમ પર લીપાયેલા એ પ્રથમ મલમો
તારા જીવન ની પેહલી ને એકમાત્ર સલામતી
મારું આ દેહ, મારી આ સહીષ્ણુતા ને મારું એ વચન
યાદ તો કર્યાજ હશે તે આજે

તારી આંગળી ના સહારે મરાયેલી એ પેહલી લટાર
તારા પેટ ને ઓશીકુ બનાવાની એ પેહલવેહલી રમત
તારા ખુશી ના અશ્રુ નીકળવાનું એક માત્ર કારણ
મારી એ હથેળી, મારું એ આલીંગન ને મારી એ વિદાય
યાદ તો કર્યાજ હશે તે આજે

મને ખાતરી છે યાદ તો તે કર્યુંજ હશે આ બધું આજે..
મારા આ દેહ ને રૂંધતા
મારી આમન્યા ને પીંખતા
મારી છાતી ને તાણતા
મારી હસ્તી ને ડંખતા
મારા અણુ એ અણુ ને લૂટતા
મારી ચીચ્યારીઓ માં મજા માળતા
આજે,
મારી આત્મા ને રેહસતા

ખાતરી છે મને ..
યાદ તો કરીજ હશે તે મને
તારી માં, તારી બેન, તારી સખી, તારી જીવનસંગીની
અરે તારુજ બીજ , તારી દીકરી
ખાતરી છે મને
આજે યાદ તો કરીજ હશે તે મને
આજે યાદ તો કરીજ હશે તે મને …કદાચ !

~ મિહીર