ક્યાં લઇ જાય છે આ રસ્તો / where is this road taking me

17 01 2014
‘dharam’ means ‘ones truest nature’, that part of you that cannot be taken away, that which cannot cease to exist. That is your ‘Dharam’. ‘Shala’ means ‘a designated space’. A designated space as in a  school that would teach you ways and give you means to realize your truest nature is called a ‘Dharamshala’. When we set out on this fun and getting together of friends trip , our only notion of Dharamshala was of a peaceful and serene hill station of North india.
Over 90 hours of being in mindful conversations with friends, after more than 30000 kms of collective travelling and after a soul stirring 9 hour trek in snow and walking our way to about 9000ft above sea level it dawned upon us that we happened to be in a school to learn and to understand our true nature, we found we are in DHARAMSHALA.
The trek of Triund, apart from its aesthetics and natural beauty turned out to be an experience that left me speechless. Yes, someone as expressive as me, is left speechless. This is after about 2 days that the whirlwind of overwhelming thoughts are settling down, and i am seeing some faint meaning in all that was felt. We started the trek as a fun holiday excursion not knowing that it would take a sharp turn and become a challenging trek where we will have to battle against odds like bad weather, uncompromising terrain, resource-lessness, fear and despair.
We battled it with guts, trust, hope, togetherness but mostly with a ‘careful unconcern’ and humour which is so unique to our lot. Never did any of us had anticipated that at the end of 9 hours the trek of Triund would give us the greatest lesson of our lives – lesson of conviction, courage, hope, causality, trust, friendship and above all the lesson to let go. Individuality gave way the belief in ‘interdependence’.
Most of our times are spent in planning. In trying to control the tomorrow. As they say living in the illusion of control. But if we apply only a bit of common sense, it is so evident that nothing is in your control. The point from where you start, the journey and the point at where you might end, nothing can actually be planned. All of it just happens.
I often share it with friends – that when i start writing a poem i actually do not know where it will end. Invariably rhyme precedes the reason. Infact i give meaning to it once i would have completed it. From this perspective i am actually not the writer, i am only a  medium. The poem doesn’t come from me, it comes through me. This is exactly how the entire life should be taken. That you are not the doer, you are a mere medium – is the ultimate way to live. The acceptance of this fact is the way to reach to experiences of contentment and happiness, the only path to rise above the set paradoxes. The trek of Triund taught this to us.
The verses below are an attempt to distill all of the above in the form of a poem. From one perspective it is a description of the beauty, wonder and amazement that was experienced during the entire Triund trek and from a certain perspective the verses are a metaphorical expression of life as i decipher it, at this point in time of my existence.
As i said above, I am giving meaning to it after the poem is written, these words actually occurred to me at different points during the 9 hour trek of Triund.
ક્યાં લઇ જાય છે આ રસ્તો , ક્યાં લઇ જશે આ રસ્તો ,

વગર જાણે ચાલ્યા કરું એના પર હું આમ અમસ્તો  .     (2)
આડા-અવળા ને ત્રાંસા પથરા થી અંકાયેલો આ રસ્તો ,
લીલાછમ ઘટાદાર વૃક્ષો થી ઘેરાયેલો આ રસ્તો ,
તાજા બનેલા બરફ થી શણગારાયેલો આ રસ્તો ,
ના દેખાતા પક્ષીઓના સંગીત થી ભરાયેલો આ રસ્તો ,
કુદરત ની અતુલ્ય ચિત્રકલા સમક્ષ વસેલો આ રસ્તો ,
ક્યાં લઇ જાય છે આ રસ્તો , ક્યાં લઇ જશે આ રસ્તો   (2)
નવા દ્રશ્યો મારી આંખ ને બતાવતો આ રસ્તો ,
મિત્રોના અંતર ને ઓળખવાનો આ રસ્તો ,
ભણેલી ફિલસુફી ની પરીક્ષા લેતો આ રસ્તો ,
નિયતિ ની યોજના થી રૂબરૂ કરાવતો આ રસ્તો ,
આસ્થા ની જ્યોત ને અખંડ બનાવી જતો આ રસ્તો ,
ક્યાં લઇ આવ્યો છે આ રસ્તો , ક્યાં લઇ જશે આ રસ્તો   (2)
જે જોયું છે તેનું સ્મરણ કરાવાનો  આ રસ્તો ,
જે નથી જોઈ શકતો એનો એહસાસ કરાવાનો આ રસ્તો ,
જ્યાં પહોચ્યો છું ત્યાં સુધી પહોચવાનો આ રસ્તો ,
જ્યાં નથી પહોચી શક્યો , ત્યાં મને લઇ જવાનો આ રસ્તો
જ્યાં નથી પહોચી શક્યો ‘નિર્દોષ’, ત્યા મને લઇ જવાનો આ રસ્તો  .
ક્યાં લઇ જાય છે આ રસ્તો ક્યાં લઇ જશે આ રસ્તો ,
વગર જાણે ચાલ્યા કરું એના પર હું આમ અમસ્તો  .

કોની શોધ ? / search for whom?

26 11 2013

We all are searching for something/someone. We are constantly in look out for something/someone. The search is so passionate that while we remain elusive the feeling of ‘missing out’ engrosses us perpetually. We regret not being able to find that which we are looking for. But do we know what we are looking for? What is this mad search for? The irony is we have no clue of what we are searching for. Ignorant of a goal, we make this search, the anchor of our lives. Isn’t this a fatal waste?
How weird it is to feel eluded of that which we do not even know. And how this pointlessness has become a celebration of life remains to be comprehended. Also this craving that we harbour – is it giving us ‘love’ or making us ‘hateful’. Happiness seems to be equated with the preference to be ignorant.

Below verses are a poetic depiction of the above observations.
ઘણા સમય થી તને યાદ કરું છું 
વૈશાખ ની લુ માં ગોતતા ગોતતા 
શિશિર ના વાયરા થકી આવી પહોચ્યો છું.
મને ના મળવાની તારી જીદ અપરંપાર છે 
ધસમસતા વંટોળ માં શોધતા શોધતા 
તને પામી લેવાની મારી હઠ બેમિસાલ છે.
તું શું છે તું કોણ છે તું ક્યાં છે 
વિચાર કરું ગુલાબ ની પાંખડી તોડતા તોડતા 
તારી ના મળવાની પીડા કેમ પારાવાર છે.

તું છે પ્રેમ કે પછી તિરસ્કાર છે 
જીવન ની કેડી પર ખોવાતા ખોવાતા 
તને ના જાણવાની મજા બેશુમાર છે.




કેમ ના મળે ? / why not?

9 06 2013
The ones who are most precious to us, we are the most inconsiderate to them – our children; our kids. Yes we love them the most, more than our own lives may be, and plan our lives so as to provide them the best. But in this process I feel, we end up turning a blind eye towards them. That little toddler, that little girl of yours, who hasn’t learnt to say a word, who hasn’t learnt to voice her opinion, we make her do and not do things merely based on our perceptions and choices. We do not really know whether they want to play when we are free only on a sunday. We do not really know what she wants when we decide whom she should be friends with; we do not really know her feelings when, for whatever reasons, we decide to shift her from school to school, we really do not know. As parents we claim that we know, but the question is do we really know. All that we do in the name of parenting – making them study, training them to be independent, coaching them to be successful, preparing them to be greedy – do we really consider the child’s feelings??
What do you see when you see in her eyes ? – do you see her agreement, do you understand her disagreement, do you really , truly ever look into her eyes before subjecting your ‘parenting’ on her?? I doubt.
I hate the idea of being a ‘grown up’. I detest the idea of ‘being on my own’. I yearn to be taken care. All my life, always. From here germinates this supposedly ‘childish’ inquiries. The verses that follow are a poetic depiction of such innocent inquiry.
That little toddler if could talk and express, would ask these questions to you the ‘parent’….
કેમ તારી છાતી થી તારે મને છેટો કરવો પડે ,
આખો દિવસ તને વળગી રેહવા કેમ ના મળે ?
કેમ તારે મને પલંગ પર સુતા શીખવવું પડે ,
તારા ખોળા માં મને  જગ્યા શું ના મળે ?
કેમ મારે સ્ટીલ ની ચમચી ને મોમાં નાખવી પડે ,
તારા હાથે કોળીયો  ખાવા મને શું ના મળે ?
કેમ તારે મને રમવા પ્લેગ્રૂપ માં મોકલવો પડે ,
ઘર ના પ્રાંગણ માં ઊછળકૂદ કરવા કેમ ના મળે ?
કેમ મારે હાથ લુછવા નેપકીન લેવો પડે ,
તારા પાલવ નો છેડો હવે મને શું ના મળે ?
કેમ તારે મને પાઠ ભણવા શાળા માં મોકલવો પડે ,
બાની એ વાર્તા ને દ્રષ્ટાંત હવે  સંભાળવા કેમ ના મળે ?
કેમ તારે મને એકલા રેહતા શીખવવું પડે
સંયુક્ત વાતાવરણ  માં મને ઉછેર કેમ ના મળે ?
કેમ હવે ‘માંગ્યા વગર તો માં એ ના પીરસે’ એવું સંભાળવું પડે
મને શું જોઈએ  એનો તને જરાય અણસાર  કેમ ના મળે ?
કેમ તારે મને ‘હવે મોટો થયો’ એવું સમજાવવું પડે ,
તારા હ્રિદય નો અંશ થઇ રેહવા મને કેમ ના મળે ?
તારું બાળક  થઇ એવો તો મૈ  શું ગુનો કર્યો
કે મારી એક પણ હઠ ‘નિર્દોષ’ તારા કાને ના પડે
મારી એક પણ હઠ તારા કાને કેમ ના પડે ?

Hey rains, i really need you to be with me today!

1 05 2013


There is a unique relation between man and nature. Science is struggling to comprehend it, religion has baptized it and commoners are neglecting it. It is left to us poets to explore this beautiful relation. For me nature exists, every aspect of it is a being for me. I often talk with it, walk with it; sometimes just watch it and sometimes listen to it. I had a little chat with rains yesterday. A hopelessly romantic individual that i am, I made the chat a little dramatic. Sharing that little chat I had with rain, in the form of a poem.
વરસાદ આજે તારી ખુબ જરૂર છે
વૈશાખ ની હજી તો માત્ર  બે – ચાર સાંજ પસાર થઇ છે,
તારા આગમન ને એમતો હજી ઘણી વાર છે ,
જાણું છું છતાય મારી આ જીદ છે ,
વરસાદ તારી મને આજે ખુબ જરૂર છે।
ધરતીને ઉનાળા ના તાપ ની જરૂર છે
ખેતર ને તું ભીંજવે એ પેહલા એને પણ સેકાવાની ઘણી જરૂર છે ,
સ્વાર્થી બની રહ્યો છું હે એની મને ખબર છે,
વરસાદ તારી મને આજે ખુબ જરૂર છે।
સૌ ને હોય એમ મને પણ એક સથવારા ની જરૂર છે,
કહી દઉં છું તને જે સર્વેથી મૈ  છુપાયેલું છે
હાસ્ય ની પાછળ મારા, એક મજાનું દર્દ પ્રસરાઇ ગયું  છે,
વરસાદ તારી મને આજે ખુબ જરૂર છે।
વરસ, તારા આલિંગન માં મને આવરવા વરસ,
વરસ, ઊભરાયેલા મારા રુદન ને લુછવા વરસ,
વરસ, આ ખાલીપાને ભરી નાખવા વરસ,
વરસ, કોઈ ના જુવે એમ, છાનું છપનું,  મને સ્પર્શી  જવા વરસ।
જાણું છું હું નિર્દોશ કે મને સમજે છે તું ,
છતાય સ્પષ્ટ કરું છું,
વરસાદ તારી આંજે મને ખુબ જરૂર છે
વરસાદ તારી આજે મને ખુબ જરૂર છે।


Hidden Love / અવ્યક્ત પ્રેમ

18 03 2013


We all have stories inside us. Within us is a mix of sketchy emotions, which we often feel, but never let out. Even if they are let out , they come veiled under worldly gestures. Yes, love exists within us, it resides inside us somewhere. Subdued by our fear and ignorance we are unable to embrace the existence of an unadulterated passionate love within us. We remain inhibited. And the love stays inside us like an unformed story. Thus i say we all have stories inside us.

The inhibited feelings that we carry manifests themselves in our sensitivity towards nature, music, arts, poetry etc. This could be the seed of romanticism.

The poem below is an expression of my experiences with my own feelings.

હૈયા ની અંદર, અંતર માં ક્યાંક
એક વાર્તા સંતાયેલી પડી લાગે છે ;

વસંત ની વેળા એ,કેસુડા નું આગમન થતા
મન નું પારેવું બની ઉડવા લાગવું  ,
સુમધુર સંગીત ના તરંગો કાને પડતાની સાથેજ
હૃદયનું ધબકારો લેવાનું ચુકી જવું ,
ટમટમતા તારલાઓ ને ચૌદસ ની રાત્રિ મા રમતા જોઈ
ચક્ષુ ના ખૂણામાં ઉલ્લાસ ભરેલ ટશીઓ નું ફૂટવું ,
નદી ને કિનારે ફફડતી પાંખોનો  સમૂહગાન સાંભળતા
મુખે થી સોહામણા છંદો નું છલક્વા માંડવું ,
વગર કોઈ કારણે ક્યારેક રાહ પર ઉભા ઉભા
ચેહરા પર નિર્દોષ  સ્મિત નું ફેલાઈ જવું  ,
આ નિશાનીઓ માં તારી હાજરી છતી થાય છે
મારા હૈયા ની અંદર,મારા અંતર માં ક્યાંક
એક અવ્યક્ત વાર્તા બની તું રહી જાય છે।

~ મિહીર

शायद / maybe

27 12 2012
For my Hindi speaking friends i have attempted to translate the Gujarati poem I wrote a week back in Hindi.
I hope it touches more hearts and spreads the much needed sensitivity around us.
 शायद / maybe
 the cry of love filled WOMEN towards the insensitive men.
तुम्हारा ये धरती पे सब्से पेहला स्पर्श
तुम्हारे शारीर में उतरा हुआ पहला प्रवाही
तुम्हारे कानो तक पंहुचा हुआ वो पहला गीत
मेरा वो उर , मेरा वो दूध  और मेरी वो लोरिया
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारे संग खेली गई वो पहली लुका -छुपी
तुम्हारे लिए ही संभाली गई वो मांगी हुई बरफी
तुम्हारे हाथ पे बंधा हुआ वो पहला धागा
मेरा वो साथ, मेरा वो लाड और मेरी वो राखी
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारे साथ की गई थी जो पहली शरारते
तुम्हारे वयस्क आंसुओ मिला जो पहला सहारा
तुम्हारे जीवन का देखा  तुमने जहा वो पहला सपना
मेरी वो दोस्ती, मेरा वो कंधा  और मेरी वो आंखें
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारा पौरूषत्व का वो पहला अनुभव
तुम्हारे घायल अहम् पे लगाया हुआ वो पहला  मलम
तुम्हारे जीवन की पहली और एकमात्र निश्चितता
मेरा ये देह , मेरी वो कोमलता और मेरा वो वचन
याद तो किये ही होगे तुमने आज
तुम्हारी ऊँगली के सहारे लगाई गई वो पहली सैर
तुम्हारे पेट को तकिया बनाने का वो पहला खेल
तुम्हारे ख़ुशी के आसू निकलने का एकमात्र अवसर
मेरी वो हथेली, मेरा वो आलिंगन और मेरी वो बिदाई
याद तो किये ही होगे तुमने आज
यकीं है मुझे, याद तो तुमने किया होगा सब कुछ आज
मेरे शारीर को नोचते हुए
मेरे आदर को मसलते हुए
मेरी छाती को झुलसते हुए
मेरे अस्तित्व को डसते हुए
मेरे एक-एक अणु को लुटते हुए
मेरी चीखो में मज़े लेते हुए
मेरी रूह को हलाल करते हुए
यकीं है मुझे  …
आज याद तो तुमने  किया ही  होगा मुझे
तुम्हारी माँ, तुम्हारी  बेहेन, तुम्हारी सखी, तुम्हारी जीवनसंगिनी
अरे तुम्हारा ही बीज, तुम्हारी बेटी
याकि है मुझे
आज याद तो तुमने किया ही होगा मुझे
आज याद तो तुमने किया ही होगा मुझे… शायद !
~ मिहिर

કદાચ / may be

23 12 2012

As i read through the ordeal this girl is going through, my heart throws up tears…it just dsnt stop.

And as we look through the newspapers, almost every day there are similar cases of brutality against women being reported…many more might just be happening out in the world. However the particular case currently in news is humongous in its audacity and brutality.

It is appalling to witness how we ‘men’ treat the ‘WOMEN’. How easily men forgets his dependence on WOMEN. Isnt it heights of insensitivity to forget that every exchange, that every interaction, that every feeling that every men would have shared with a WOMAN. While carrying out dizzying heights of shamelessness, wouldnt we be thinking about the WOMEN in our lives. The least the men can do is to remember, just remember all that she gives, in the creation of him. Alas, men fail to show even that simplest of grace!

Apart from the physical molestation i believe we as a society also molest the women emotionally. The worst of the crime is damaging her self esteem right from her birth, by accepting that she is second to another gender.

I ask myself how to contain this acts of brutality? where does such insensitive behaviour stem from?
What comes to my mind is that we as a society have not raised ‘good sons’. We are a society of bad sons. Yes we are.
Until we raise our sons to be good, to be sensitive, to be responsible and caring we cant contain this brutality.

God bless us!

A poetic expression which depicts the despair of love filled WOMEN towards insensitive men.

તારો આ ધરતી પરનો પ્રથમ સ્પર્શ
તારા શરીર માં ઉતરેલું પેહલું દ્રવ્ય
તારા કાને પડેલું એ પેહલું ગીત
મારી એ છાતી ,મારું એ ધાવણ ને મારા એ હાલરડા
યાદ તો કરયાજ હશે તે આજે

તારી સાથે રમાયેલો એ પેહલો થપ્પો
તારા માટે સચવાયેલો એ મીઠાઈ નો ટુકડો
તારા હાથ પર બંધાયેલો એ પેહલો ધાગો
મારો એ સાથ, મારું એ વહાલ ને મારી એ રાખડી
યાદ તો કરયાજ હશે તે આજે

તારી સાથે સર્જાયેલા એ પ્રથમ તોફાનો
તારા પરિપકવ આંસુઓને મળેલો એ પેહલો સહારો
તારા જીવનના જોયા તે જ્યાં સૌ પ્રથમ સપનાઓ
મારી એ મૈત્રી, મારો એ ખભો ને મારી એ આંખો
યાદ તો કરયાજ હશે તે આજે

તારા પૌરુષત્વ નો પેહલો અનુભવ
તારા ઘવાયેલાં અહમ પર લીપાયેલા એ પ્રથમ મલમો
તારા જીવન ની પેહલી ને એકમાત્ર સલામતી
મારું આ દેહ, મારી આ સહીષ્ણુતા ને મારું એ વચન
યાદ તો કર્યાજ હશે તે આજે

તારી આંગળી ના સહારે મરાયેલી એ પેહલી લટાર
તારા પેટ ને ઓશીકુ બનાવાની એ પેહલવેહલી રમત
તારા ખુશી ના અશ્રુ નીકળવાનું એક માત્ર કારણ
મારી એ હથેળી, મારું એ આલીંગન ને મારી એ વિદાય
યાદ તો કર્યાજ હશે તે આજે

મને ખાતરી છે યાદ તો તે કર્યુંજ હશે આ બધું આજે..
મારા આ દેહ ને રૂંધતા
મારી આમન્યા ને પીંખતા
મારી છાતી ને તાણતા
મારી હસ્તી ને ડંખતા
મારા અણુ એ અણુ ને લૂટતા
મારી ચીચ્યારીઓ માં મજા માળતા
મારી આત્મા ને રેહસતા

ખાતરી છે મને ..
યાદ તો કરીજ હશે તે મને
તારી માં, તારી બેન, તારી સખી, તારી જીવનસંગીની
અરે તારુજ બીજ , તારી દીકરી
ખાતરી છે મને
આજે યાદ તો કરીજ હશે તે મને
આજે યાદ તો કરીજ હશે તે મને …કદાચ !

~ મિહીર